ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ SHANNON ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ - Shannon O'Hara

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΤΗΣ SHANNON ΠΡΟΣ ΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΤΗΤΑΣ

Πριν από χιλιάδες χρόνια έπρεπε να αφουγκραστείς το σώμα σου αλλιώς θα πέθαινες από την πείνα, από επίθεση ζώων, από μόλυνση ή από πολλούς άλλους παράγοντες. Και σήμερα, πρέπει επίσης να ακούσεις το σώμα σου αλλιώς θα πεθάνει, ή μάλλον θα αργοπεθάνει και συνήθως από το αντίθετο από αυτό που θα πέθαινε το σώμα σου πριν από χίλια χρόνια. Από υπερβολική κατανάλωση και όχι από υποτροφία, από ένα αυτοκίνητο που θα σε χτυπήσει παρά από επίθεση λιονταριού.

Η σχέση με το σώμα μου είναι η πιο μακροχρόνια σχέση που είχα σε αυτήν τη ζωή και είναι γεμάτη με ένα διαφορετικό φάσμα εμπειριών. Όλοι έχουμε διαφορετικές σχέσεις, ελπίδες, εμπειρίες και προτεραιότητες με το σώμα μας. Μερικοί άνθρωποι απλά δεν θέλουν να έχουν καθόλου σώματα. Άλλοι κάνουν σκοπό της ζωής τους να κατανοήσουν το άπειρο θαύμα και το μυστήριο του σώματος. Κάποιοι κακοποιούν το σώμα τους, άλλοι το αγνοούν, λίγοι το απολαμβάνουν και πολλοί δεν ξέρουν τι έχουν μέχρι να το χάσουν.

Μία από τις κυρίαρχες προτεραιότητες και ενδιαφέροντα μου σε αυτή τη ζωή έχει υπάρξει η συνειδητότητα. Και στο ταξίδι μου για συνειδητότητα ανακάλυψα το σώμα μου με όλες τις απολαύσεις, τους πόνους και τις μυστηριώδεις εκφράσεις του και έφτασα στην ηλικία των 41 ετών με μεγατόνια επίγνωσης και ένα υπέροχο σώμα. Υπέροχο με τον τρόπο που μου δίνει πληροφορίες, με τον τρόπο που μου προσφέρει τεράστια ευχαρίστηση και υπέροχα ικανό να αντέξει όλες τις κακές επιλογές μου και να συνεχίζει να υπάρχει.

Παρόλα αυτά, δεν ήταν πάντα έτσι. Για το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής μου μισούσα το σώμα μου.

Η μητέρα μου έλεγχε πολύ το τι έτρωγα. Ξέρω ότι αυτό πηγάζει από την προσπάθεια να κάνουν οι μητέρες ό, τι είναι καλύτερο για τα παιδιά τους ανακαλύπτοντας εκείνες τους τρόπους που θα πραγματοποιηθεί αυτό. Ωστόσο, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζαμε το φαγητό στο σπίτι μου με οδήγησε τελικά να βλέπω το φαγητό ως τον εχθρό που πάντα ήθελε να με πληγώνει παρά να είναι ένα δώρο που θα μπορούσε να με θρέψει.

Όταν τώρα κοιτάζω πίσω το παρελθόν, μπορώ να πω ότι το σώμα μου ήταν χαρούμενο. Ήταν πραγματικά χαρούμενο, αλλά δεν ήμουν εγώ. Ποτέ δεν έλαβα πλήρως το σώμα μου, ποτέ δεν ήμουν ευχαριστημένη με το σώμα μου, ποτέ δεν το απόλαυσα. Στην πραγματικότητα, το μισούσα. Η άποψή μου ήταν πάντα ότι ήταν πολύ παχύ. Και έτσι το ανάγκαζα να ασκείται περισσότερο από ό, τι ήθελε και σχεδόν ποτέ δεν απολάμβανα αυτό που έτρωγα γιατί το φαγητό ήταν ο εχθρός.

Όταν κοιτάζω παλιές φωτογραφίες από εκείνη την εποχή βλέπω πόσο η επίκριση με είχε τυφλώσει. Δεν ήμουν ποτέ παχιά, ήμουν απλώς πιο παχιά από όλους τους άλλους στην οικογένειά μου και πιο σκούρα και για να είμαι ειλικρινής, πιο δυνατή.

Κοίταξα παντού για τη σωστή απάντηση. Δοκίμασα κάθε δίαιτα που μπορούσα, ήπια και ακραία. Προσπάθησα να είμαι χορτοφάγος, vegan, να ακολουθώ δίαιτες χωρίς γλουτένη, 100% οργανική, υψηλής περιεκτικότητας σε υδατάνθρακες, χαμηλής περιεκτικότητας σε υδατάνθρακες, υψηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά, χωρίς λιπαρά, keto, paleo, νηστεία, μέτρηση θερμίδων, έλεγχος βάρους και η λίστα είναι ατέλειωτη.

Στα είκοσι μου διάβαζα βιβλία όπως το "Healing with Whole Foods", που είναι ένας μεγάλος τόμος αφιερωμένος κυρίως στην κινεζική ιατρική, αλλά και εκτεταμένες γνώσεις σχετικά με μια ολοκληρωμένη διατροφή.

Επίσης, το «Εγχειρίδιο επιβίωσης στον 21ο αιώνα: Planetary Healers Manual». Ότι ήταν σχετικό με το να είσαι breatharian (τρέφεσαι από τον αέρα), fruitarian (με φρούτα) sprouting (με βλαστούς). Και φυσικά τα δοκίμασα. 'Εκανα καθαρισμούς και καθαρισμούς μέχρι που έβλαψα το συκώτι μου κατά τη διάρκεια μιας νηστείας 20 ημερών που κατέληγε με καθαρισμό του συκωτιού με γκρέιπφρουτ και ελαιόλαδο.

Φυσικά, δεν υπήρχε θέμα με το σώμα μου, και συγκεκριμένα ήμουν ιδιαίτερα δυνατή και υγιείς. Αλλά η άποψή μου ήταν ότι υπήρχε θέμα.

Όλα αυτά τα χρόνια που πειραματιίστηκα με διατροφές και άσκηση δεν αφουγκράστηκα ούτε μία φορά το σώμα μου. Ποτέ δεν έκανα το ευκολότερο πράγμα να ρωτήσω το σώμα μου τι ήθελε. Δεν μου φάνηκε ποτέ ότι το σώμα μου ήξερε τι θα λειτουργούσε για αυτό.

Τον Δεκέμβριο του 2011, σε ένα από τα μαθήματα που έκανα με τον μπαμπά μου στην Αυστραλία, συναντήθηκα με έναν πολύ κοκαλιάρικο και πολύ όμορφο νεαρό άνδρα. Περπατούσα προς μια κατεύθυνση και περπατούσε προς την άλλη. Συναντηθήκαμε για πολύ λίγο όπως συναντιόμαστε με εκατομμύριο ανθρώπους.

Αλλά αυτός, ο αδύνατος όμορφος άνδρας κουλουριασμένος συμμετείχε σε ένα από τα μαθήματα που διευκόλυνε ο μπαμπάς μου. Έτσι είχαμε 4 μέρες για να γνωρίσουμε ο ένας τον άλλο. Αυτός ο αδύνατος όμορφος άνδρας που το όνομά του είναι Max μετά από κάποια χρόνια έγινε ο σύζυγός μου.

Τρώγοντας μαγειρεμένο φαγητό από εκείνον ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που αισθάνθηκα φροντίδα μέσα από την τροφή.

Στα αρχικά στάδια της σχέση μας μου μαγείρεψε ένα Ινδικό Dahl και εκείνο το Dahl άλλαξε τη ζωή μου για πάντα. Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα το φαγητό να με τρέφει. Τρώγοντας το με έκανε να έχω περισσότερη αγάπη και ειρήνη με το σώμα μου, όχι σύγκρουση και πόνο. Είχα εξοικειωθεί τόσο με τη σύγκρουση και τον πόνο με οτιδήποτε έτρωγα που δεν είχα συνείδηση ότι αυτή ήταν η δική μου πραγματικότητά γύρω από το φαγητό. Ο Max και το Dahl του μου έδειξαν μια διαφορετική ενέργεια και στη συνέχεια ο κοκαλιάρικος, όμορφος σύζυγός μου συνέχισε να με θεραπεύει προοδευτικά με τα χρόνια από τις περισσότερους, αν όχι όλους, τις τροφικούς μου παραλογισμούς.

Αυτό είναι ένα απόσπασμα από το μελλοντικό "‘Consciousness Diet’ βιβλίο.

YOU MIGHT ALSO BE INTERESTED IN:
Consciousness Diet
with Shannon & Max  |  March 2021
Consciousness Diet
with Shannon & Max
 |  PODCAST
© Copyright 2017-2019 Shannon-Ohara.com | All Rights Reserved.
Data Protection Declaration
Terms & Conditions